Google+
  1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.

De belangen op het werk verdedigen

Steek je nek ook is uit...

  1. robby
    Met mekaar werken wil nog niet zeggen dat we elkaar begrijpen. Hoewel we in tijden van een bedrijfscrisis, wel allemaal verwachten dat elk van de collega's achter hetzelfde standpunt gaat staan, blijkt de realiteit wel even anders te zijn. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat dit voor de nodige conflicten onderling zal zorgen. Bazen hebben niet liever dat er disputen tussen de werknemers bestaan, omdat ze zo hun positie en macht kunnen versterken. Als mens zijn we van nature uit egoïstisch en zullen we sneller iets voor onszelf dan voor een ander doen. Dat wil uiteraard niet zeggen dat je binnen de werkgroep niet naar een gezamenlijk ideaal kunt streven. Als ieder der werknemers er beter van wordt zal er ook meer voor gevochten worden. Denk in termen van een 'groepsgeest' dan louter de eigen belangen te blijven verdedigen. Omdat er zoveel psychologische profielen op de werkvloer rondlopen kan het wel eens tricky worden om allemaal overeen te komen, doch wil dit niet zeggen dat het onmogelijk is. Het staat vast dat iemand de leiding zal moeten nemen, hetzij een individu op zich, hetzij een vertegenwoordiging per afdeling. Wat het ook moge zijn, jullie zouden er allemaal moeten op toezien dat enkel de belangen van de gehele groep worden verdedigd.

    De vorming van een hechte groep:
    Mekaar begrijpen is waarschijnlijk de moeilijkste taak die de vorming van een hechte groep te wachten staat. Zolang we de problemen van onze collega's niet kennen, zal het onmogelijk zijn om ze tot een gezamenlijk doel te gaan overtuigen. Dit betekent dat er een opsomming van ieders problemen zal moeten gebeuren, teneinde een degelijk overzicht van de strubbelingen binnen de groep te bewerkstelligen. Dit lijkt evident maar wordt dagelijks door menige vakbondsafgevaardigden over het hoofd gezien. Niet dat ze er slechte bedoelingen op nahouden, maar wanneer men mee aan de onderhandelingstafel deelneemt, vergeet men al is waarom men daar in de eerste plaats een ambt toe verkregen heeft. Conflictsituaties op de werkvloer zijn een dagelijks fenomeen en zijn van een zo veranderlijke aard dat de problemen van afgelopen week, vandaag wel eens anders kunnen zijn. De al dan niet door een vakbond gesteunde werkgroep, zou er dan ook alles aan moeten doen om de frustraties van elke werknemer te kennen. Anders heeft het gewoon geen zin om te gaan discussiëren, dan zal er toch niets veranderen!

    Functies en titels horen niet thuis in de werkgroep:
    De meeste frustraties en problemen op de werkvloer komen door het feit dat één of meer personen macht op de andere werknemers kan uitoefenen. Als je iets voor de mensen van je werk wilt regelen moet je er ook van uitgaan, dat ieder op gelijke voet staat en dat elke stem dezelfde betekenis heeft. Binnen de werkgroep is iedereen gelijk, ook al is dit tijdens het werk anders. Er zijn ook geen afdelingen meer, jij en de man of vrouw rechtover jou staan op gelijke voet. Het lijkt misschien niet zo evident maar laat de titels en functies voor wat ze zijn. Het is trouwens ook niet de bedoeling dat jij alleen jouw afdeling gaat verdedigen. Een gezamenlijk doel, weet je nog?

    Doe je mond open of leef met de miserie!
    Op elk werk is er wel een mogelijkheid voor de werknemers om hun zegje te doen. Toch valt het me meer en meer op, dat op deze bijeenkomsten slechts een handvol mensen daadwerkelijk iets durft zeggen. Hierdoor wordt deze selecte groep door het patronaat in een hoekje geduwd waardoor ze vaak als herrieschoppers worden gekenmerkt. Voor en na de vergadering heeft iedereen wel iets te zeggen over wat er beter zou kunnen, maar eens ze begonnen is kan je een muis in de wandelgangen horen snuffelen. Wie op deze vergaderingen niets te zeggen heeft moet ook niet klagen achteraf. Je kan jouw individuele problemen niet in de schoenen van anderen blijven leggen, zo werkt het niet! Luister naar je collega's en bespreek zelf de eigen frustraties. Een hechte groep zal hier steeds op inspelen zodat je er nooit alleen hoeft voor te staan. Wie zich aan de "zolang er bij mij niets aan de hand is, trek ik mijn mond niet open" mentaliteit schuldig blijft maken zal op een dag er de vruchten van mogen plukken. Wees slim en behartig de problemen van je collega's omdat jij ze op een dag ook wel eens nodig zou kunnen hebben.

    Wie bang is om zijn job te verliezen heeft bang voor het leven:
    Waarom vele collega's enkel maar naar hun eigen problemen blijven kijken hoeft niet zo te verbazen. Ze zijn in de eerste plaats mens wat hun op zich egoïstisch maakt en ze hebben een verschrikkelijke vrees om hun job te verliezen. Vraag maar is na op je werk, wat is de grootste vrees van je collega's? Juist ja, de zekerheid van hun job. Niettegenstaande vergeten ze natuurlijk wel als niemand van hun bereid is om actie te ondernemen, er ook nooit iets zal veranderen. De zekerheid van een job is trouwens één van de grootste utopieën die men blijft verdedigen. In een zo veranderlijk, economisch klimaat als we vandaag de dag kennen is geen één van ons nog zeker van zijn werk. Onze hele Belgische staat is gebouwd op het fundament dat mensen zich niet langer als vuil lieten behandelen. Waarom laten zovelen dit de dag van vandaag dan nog toe? Een balans tussen het patronaat en de werknemersklasse vinden zou op ieders verlanglijstje moeten staan. Verenig mekaar om er samen beter van te worden! Op wat wachten jullie nog?