Google+
  1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.

Empathie, inlevingsvermogen en hoe weinig we het wel hebben

Doe de test bij uzelf

  1. robby
    Dat mensen egoïstisch zijn, is geen nieuw fenomeen. Al jaren wijzen we anderen met de vinger omdat hun gedrag toch wel helemaal niet kan. We hebben veelal gelijk doch vergeten we daar telkens één groot ding bij te vernoemen. Dat we zelf ook mensen zijn, en dat we in de eerste plaats nog de grootste egoïsten van allemaal zijn. Natuurlijk doen we ons graag voor als de volgende Messias maar dan wel op onze, eigen, egoïstische achtergrond gebaseerd. In tegenstelling tot andere diersoorten is de mens in staat om alleen voor hem individueel het juiste pad te kiezen. Dat we daarbij soms over lijken moeten gaan is ons zelfs helemaal niet zo vreemd. Maar geen nood! U bent niet alleen, er zijn momenteel ongeveer 7 miljard mensen die hetzelfde doen. Als we dan bekijken dat ieder van ons wel makkelijk de taak op zich neemt om zich in een andere persoonlijkheid te gaan inleven, heb ik daar toch mijn bedenkingen bij. Empathie en inlevingsvermogen zijn mooie woorden maar slechts een handvol mensen kan zich echt in de andere persoon gaan verdiepen. De eigenwaarde en vooral de eigen zelfzucht zijn zo belangrijk geworden omdat we nog nauwelijks iets gaan ondernemen als we er zelf niets aan overhouden. Hoe zit het met u? Denkt u over een echt inlevingsvermogen te beschikken?

    Allen hebben we een verschillende achtergrond:
    Vaak denken we dat we onze vrienden kennen en hoewel we ergens wel weten dat dit enkel een utopisch gevoel weerspiegelt, houden we vast aan de gedachte dat vrienden en familie geen geheimen voor ons hebben. Als ze zich dan eens vreemd gedragen of iets doen dat onze gedachtegang dwarsboomt staan we perplex, omdat we dit nooit hadden verwacht. Ergens denkt de doorsnee mens dat omdat men samen opgegroeid is of samen tot eenzelfde familie behoort men allemaal hetzelfde zou zijn. Het zal u misschien verbazen maar geen een van ons allen is hetzelfde. Buiten ons karakter, opgedane kennis en verworven ervaringen hebben we een eigen persoonlijkheid ontwikkeld dat door zijn uniekheid met geen andere kan vergeleken worden. Waarom denken we dan altijd dat we mensen kennen? Eigenlijk kennen we onze eigen persoonlijkheid nog niet, laat staan dat we nog maar de mogelijkheid zouden hebben om die van andere mensen te gaan ontplooien. Daarmee zijn we in feite verplicht om iedere gebeurtenis en handeling die een persoon ondergaat of voert te begrijpen, in dien hoofde dat we niet van dezelfde achtergrond vertrekken.

    De taak van rechter en psycholoog zijn met empathie onverenigbaar:
    Wanneer we iemand willen helpen, vertrekken we met de gedachte om deze ook daadwerkelijk te helpen doch is het een vaststaand feit dat we dit enkel doen om ons eigen negatief gevoel over een bepaald iets in bedwang te houden. De taak om ons in een ander te gaan inleven is aartsmoeilijk omdat het praktisch ondoenbaar is. Het is dan ook niet vreemd dat we bij de poging tot inleving een rol op ons gaan nemen. In de meeste gevallen zal dit de rol van rechter en/of psycholoog zijn. Als de rechtswetenschap niet onmiddellijk tot doel heeft om de persoon in kwestie te helpen, zal het u niet verbazen dat de rol van rechter niet de meest geschikte is. Alhoewel we graag van mening zijn dat de rol van een rechter gerechtigheid brengt, zal een kapitalistische maatschappij waaronder wij ressorteren dit snel ontkrachten. Nu denken velen dat de rol van psycholoog enigszins anders zou moeten zijn, maar is dat wel werkelijk het geval? Men vertrekt inderdaad uit een ander wetenschappelijk ideaal, maar men kan het zich moeilijk veroorloven om hiervan afstand te nemen. Hiermee gezegd zijnde zal de psycholoog er alles aan doen om zijn wetenschappelijke achtergrond te blijven verdedigen. Hoewel men wel denkt de patiënt te bereiken behoudt de psycholoog teveel afstand om zich echt te kunnen inleven. Het opnemen van beide rollen zal dus geen verenigbaarheid tussen de opnemer van de rol en de andere kunnen bewerkstelligen.

    Kunnen we ons dan eigenlijk wel in een ander persoon inleven?
    Het inlevingsvermogen van de mens is te beperkt om de andere naar waarde te kunnen schatten. We behouden veel te graag ons eigen, individualistische denken en laten te weinig ruimte om ons empathisch vermogen op te krikken. Denk maar is na hoe moeilijk het is om iemand te beschuldigen van misdaad terwijl er weinig of afdoende bewijzen zijn. Kunnen we wel ooit zeker zijn? Neen, en toch veroordelen we binnen en buiten de rechtbank dagelijks mensen zonder dat we zelf over voldoende inlevingsvermogen beschikken. We wijzen met de vinger naar onze buren, vrienden, collega's en familie terwijl we helemaal niet kunnen bevatten waarom mensen doen wat ze doen. Om met deze onwetendheid niet te hoeven leven proberen we onszelf te doen geloven dat we ons daadwerkelijk in andere mensen kunnen inleven. De gedachte alleen dat hierdoor miljoenen mensen onterecht begrepen zijn geweest laat de door ons zo geliefde egocentrische eigenschap bloeien. Leven met elkaar kunnen we enkel als we onze gebreken durven erkennen of als we de illusie blijven verkondigen dat de overdracht van gedachten langs een persoonlijk inlevingsvermogen haalbaar is. De keuze is aan u.

Recente Reviews

  1. Jolientja
    Jolientja
    5/5,
    Onze verscheidenheid kan ons soms nog het meest helpen.
  2. kathleen
    kathleen
    5/5,
    Eigenlijk denken we als mens altijd maar aan onszelf.