Google+
  1. Deze website gebruikt cookies. Door deze website verder te gebruiken, gaat u akkoord met ons gebruik van cookies. Leer Meer.

Hoe werkt ons gezichtsvermogen?

De kunst van het in te zien

  1. sonja
    Ons lichaam is een aaneenschakeling van wonder-baarlijke eigenschappen die elk hun bepaalde functie moeten zien te vervullen. Elke stimulus die we krijgen zal door ons lichaam verwerkt moeten worden. Het gezichtsvermogen is daar een mooi voorbeeld van al nemen de meeste mensen de eigenschap om te kunnen zien als vanzelfsprekend. Eens er iets niet meer naar behoren werkt zien we maar pas hoe belangrijk elk deeltje in deze grote machine is. Mensen die bv. blind zijn geworden en ooit kunnen zien hebben kunnen als geen ander vertellen hoe belangrijk het gezichtsvermogen van de mens is. Het is dan ook samen met het gehoor één van onze belangrijkste krachten om van deze mooie wereld te kunnen genieten. Maar hoe werkt ons gezichtsvermogen [​IMG]nu eigenlijk? Het functioneren van het oog is dan ook een klein wonder op zich. Verschillende kenmerken zorgen er namelijk voor dat we een scherp beeld kunnen zien en dat we eveneens kleuren kunnen ervaren. De ontwikkeling hiervan gebeurt reeds op jonge leeftijd. Van op de leeftijd van 6 maanden hebben baby's dezelfde visuele eigenschappen als volwassenen. Hiervoor gaat hun gezichtsvermogen van wazig tot de herkenning van enkele kleuren. Kijk nu met ons mee hoe uw ogen voor u elke dag weer hard werken zodat ook u alle kansen in het leven kan benutten.

    Wat is licht?
    Licht is uit elektromagnetische stralen opgebouwd. Door middel van snelle trillingen van elektrisch geladen materiaal zal het zich in golven gaan voortbewegen. Men spreekt over golflengte als men de afstand tussen twee pieken in nanometer gaat uitdrukken. Dit kan van een duizendste van een nanometer tot een paar duizend kilometer gaan. Voor ons mensen is echter het zichtbaar spectrum van het grootste belang. Alles wat tussen de 400 en 700 nanometer valt is voor ons zichtbaar maar geeft daarmee het bereik niet gewaar weer. Het echte bereik van licht kan dan ook veel verder uitdiepen.

    Hoe bereiken deze lichtstralen onze ogen?
    De beschikbare lichtstralen zetten hun focus op de lichtgevoelige structuur van de retina welke zich achteraan het oog bevindt. De route die de lichtstralen afleggen gaat dan ook als volgt: Eerst zullen de lichtgolven het hoornvlies (cornea) bereiken waar onmiddellijk een significante breking van het licht plaatsvindt. Dit komt omdat er in dichtheid een groot verschil tussen de buitenkant en de vloeistof binnen het oog is. Door het kamervocht door zal het de pupil bereiken welke naarmate de intensiteit van het licht groter of kleiner kan worden. Vervolgens zal de lens afbuigen om langs de vloeistof in het oog de stimulus op de retina te gaan focussen. Het verschil tussen een platte en bolle lens noemt men accomodatie.

    Van de ogen naar de hersenen:
    Om de binnengekomen informatie te kunnen verwerken zal het gekregen beeld naar de hersenen moeten worden doorgestuurd. Dit gebeurt aan de hand van receptoren. De retina bestaat uit 3 delen. Helemaal onderaan vinden we de kegeltjes en staafjes welke de info naar de horizontale, bipolaire en amacriene cellen zullen doorsturen. Deze zullen op hun beurt de ganglioncellen activeren om vervolgens de oogbol door een ruimte zo dik als een sigaret te verlaten. De volgende stap is aankomst in de hersenen waarbij de info van de twee ogen in het chiasma opticum zullen samenkomen. Hierna wordt het naar de corpus geniculatum laterale doorgestuurd om uiteindelijk in de primaire visuele cortex te gaan aankomen.

    Mensen die problemen hebben om scherp te zien:

    • Myopie of bijziendheid: Moeilijkheden om verre voorwerpen te kunnen zien maar niet om voorwerpen dichtbij te zien.
    • Hypermetropie of verziendheid: Moeilijkheden om voorwerpen van dichtbij te zien maar geen problemen om verre voorwerpen waar te nemen.
    • Astigmatisme: Voorwerpen zijn onscherp omdat het hoornvlies niet perfect bolvormig is.
    • Presbyopie: Voorwerpen van dichtbij zijn moeilijker waarneembaar door ouderdom.
    Kleurwaarneming:

    De kleur die wij aan licht geven is voor de echte wereld onbestaande. De golflengte van het licht zal uiteindelijk uitmaken wat voor kleur onze hersenen er aan zullen geven. Het zijn de elektromagnetische golven met verschillende golflengte en intensiteit dat ons tot deze conclusie doet komen. De trichromatische theorie heeft ons bewezen dat elke kleurtint door de drie kleuren rood, blauw en groen te vermengen kan verkregen worden. Door met een verschillende intensiteit op elkaar te schijnen is elke kleutint mogelijk. De hersenen verwerken binnenkomende signalen zodat kleuren er hetzelfde gaan uitzien bij verschillen in belichting. Indien men verschillende achtergronden gaat gebruiken kan het kleurcontrast er wel verschillend gaan uitzien. Mensen die geen kleuren van mekaar kunnen onderscheiden leiden aan kleurdeficiëntie. Omdat het X-chromosoom hiervoor iets tussen zit zullen meer mannen dan vrouwen hiervan last ondervinden. Ziekte en ouderdom kan tevens een belangrijke factor gaan spelen.